ترم 5 هم با تموم تلخي ها و شيريني ها ... سختي ها و آسونياش... خنده ها و ناراحتيا... شب بيداري ها و درس خوندناش و تنبليا و سهل انگارياش  بالاخره تموم شد و ما شديم ترم 6...

     ترم 5 برام ترم خوبي بود خيلي چيزا ياد گرفتم از بيمارستان و عملي  گرفته تا كلاس درس وتئوري برام جذاب بودن و صد البته شيرين... كاراموزي پزشك قانوني و ديدن جسد دختري كه وقتي داشته يكي از زيباترين لحظه هاي زندگي شو كنار نامزدش سپري مي كرده  با يه تصادف همه چي تموم ميشه ، و جسد زن اعدام شده اي كه به خاطر قاچاق هروئين زندگيش تباه شد و هم صحبت شدن با همه دخترايي كه با دلايل مختلف به قصد طلاق ميومدن اون طرف ترش كاراموزي كودكان و زهرا و مشكل قلبيش و عدم استطاعت مالي خانوادش براي عمل جراحيش و بعدش زايمان و تولد و شادي و حس زندگي و لبخند يك مادر از در اغوش گرفتن فرزندش و شكر كردنش به خاطر سلامتي بچش و نارحتي يه مادر با ديدن نوزاد دخترش  واز دست رفتن اون يك ذره اميدي كه به اشتباه  بودن نتيجه سونو گرافي داشته  و نگراني و دلواپسيش از رو به رو شدن با شوهرش .... همه اين  اتفاقا تو اون لحظه اي كه باهاشون رو به رو مي شدم حس خاصي رو بهم القا مي كرد.... وبا درگير شدن با هر كدوم از اين افكار ديدم نسبت به دنياي اطرافم وسيع تر ميشد ... اينكه مي ديدم دو نفر نسبت به يه اتفاق برخوردهايي كاملا متضاد دارن برام جالب بود..

     امتحانا رو با هر سختي اي كه بود پشت سر گذاشتيم ...بماند كه استادا چه بلا هايي كه به سرمون نياوردن و مجبورمون كردن  امتحان انديشه 2 رو تشريحي بديم و سوالا رو طوري داده بودن كه جواب هر كدومش نصف صفحه مي شد  از اون طرف روز امتحان خواب موندم و ديررسيدم ولي با اين اوصاف 20 شديم! (فكرشو بكنين سر همين امتحان يه ربع به هشت بيدار شدم ... من كه هر روز حداقل نيم ساعت اماده شدنم طول مي كشيد اصلا نفهميدم چطور لباس پوشيدم .... 8 و پنج دقيقه رسيدم دانشگا ... پاموكه گذاشتم تو سالن اصل اولين كسي كه باهاش روبه رو شدم همون پسري بود كه باهم مثل كارد و پنيريم! اون هيچي همكلاسيام از رو لباسام شناختنم! تنها شانسي كه اوردم اين بود كه استاد دير اومد و فرصتي دست داد براي تجديد قوا!) 

فيزيو پات پوست و ارتوپدم تشريحي داديم اونم به طور ديوانه كننده اي سوالات برايمان نااشنا بودن!و ما تا چن روز در شوك به سر مي برديم! تاريخ و اخلاق و مقررات مامايي ام اين ترم پاس كرديم با اين كه يكي از دروس فوق العاده راحت بود ولي استاد گرامي براي مهم جلوه دادن درس سوالات رو به گونه اي طرح كرده بودن كه همگي هاج و واج مونده بوديم، مثلا سوال داده بود كدام از معايب وضعيت سوپاين  نيست تو گزينه ها سه تا معايب داده  يكي مزيت بعد ميگه منظور من مزيتش نيست!ولي به مدد مثبت هايي كثيري كه سر كلاس شكار كرده بوديم يكي از بالاترين نمرات كلاس را گرفتيم.

 تنها واحدي كه خيلي باهاش حال كردم و اصلا غيبت نكردم و فكر پيچوندن كلاس به ذهنم خطور نكرد فيزيو پات چشم بود، استادش محشر بود هم درس دادنش هم اطلاعاتش هم امتحان گرفتنش...

      فراتر از درسا هم يه سري اتفاقا افتاد كه شايد وقتي تو بطن ماجرا  بودم خيلي خيلي برام سخت بود .. ولي الان كه بر مي گردم به عقب و نگا مي كنم  مي بينم زيادم بد نبودن .... گاهي وقتها  لازمه تا  با اين مسائلم روبه رو بشي  تا بتوني خودتو محكم تر بسازي تا بدوني كه هميشه روزگار مطابق ميلت  پيش نميره ...تا بفهمي راه زندگي تركيبي از فراز و نشيب هاست و اين توئي كه بايد اينقدر قوي خودتو ساخته باشي كه نيمه راه كم نياري، كه خسته نشي ، و بدوني كه تا وقتي از يه سر بالايي بالا نرفتي لذت پايين اومدن از سر پاييني رو هيچ وقت نخواهي چشيد... يه جا خوندم كه " بدترين زمان ميتونه بهترين زمان باشه" به اين جمله كاملا ايمان دارم.. چرا كه تو اين موقع هاست كه ادم ميتونه توانايياشو بشناسه .. بدونه كه تا كجا ميتونه پيش بره...و ايا پاهاش مي تونن محكم رو به روي مشكلش بايستن و نلرزن؟ چشماش ميتونن بهش ذل بزنن و دستاش ميتونن به عقب هلش بدن؟ كه اگه بتونه به جاي اينكه كنار بكشه بايسته و اين به اصطلاح گره اي كه افتاده تو طناب زندگيش و باز كنه اين ديگه واسش يه اتفاق تلخ نيست و مثل خاطرات ديگمون كه اروم اروم ميرن  ويه گوشه اي از صندوقچه خاطراتمونو پر ميكنن  و كم كم گرد فراموشي كم رنگشون ميكنه نيستن ... بلكه برامون ارزشمندن... ميشن يه تجربه طلايي كه هميشه همراهمون هستن و هيچ وقت هجوم اتفاقاي تازه اونا رو كنار نميزنه ...

پ ن: گذشته از همه اينا20  واحد ديگه ام پاس شد و ما با كوله باري از علم و دانش ايستاده ايم در استانه ترم 6